Herfstblues

Ik zat midden in een herfstdip die er na de storm van gisteren niet minder op geworden was. Maar treuren en zeuren helpen niet dus besloot ik vanmorgen mezelf een schop onder de bips te geven en even later reed ik met frisse tegenzin richting sportschool.
Als klein meisje hing ik daar reeds aan de barre op spitzen, gespeend van ieder talent. Ik mocht van mijn moeder niet bij de majorette en ballet was daarom een redelijk alternatief, vond zij.
Enfin, op deze regenachtige morgen stond ik niet voor de barre maar lag ik op een matje op de grond voor yoga en meditatie. Ik had gekozen voor de les met een wat rustiger tempo, ik moest er tenslotte nog een beetje inkomen.
Het was niet druk, we waren met z’n twee, een vrouw van een jaar of zeventig en ik.
Het begin viel mij onverwacht nog zwaar. Met je voeten stijf tegen elkaar aan staan, ogen dicht, niet omvallen en dan ook nog eens diep in- en uitademen. Daarna volgden allerlei ingenieuze poses met ogen dicht en diep in en uit. Omvallen deed niet meer mee omdat we inmiddels zaten of lagen. Tot slot volgde een meditatie van een minuut of tien.
Na de derde diepe in- en uitademing begon mijn buurvrouw te snurken. Hoor ik het goed? Ja, ik hoorde het goed! De lerares liet zich niet van de wijs brengen en fluisterde rustig door. ‘Bij de volgende inademing gaan we naar het gebied vier vingers onder de navel, daar bevindt zich onze lichaamskracht.’ Ze voegde er nog iets over chakra’s aan toe maar dat heeft mijn buurvrouw allemaal niet meer meegekregen, zij snurkte vrolijk verder. Als laatste moesten we onze aandacht en ademhaling richten op het stiltegebied in ons hoofd, net iets onder de kruin. Ik wist niet dat het daar zat en kon het ook met geen mogelijkheid vinden. Net toen ik op het punt stond om de buurvrouw een por in haar zij te geven en luid in haar oor te roepen: ‘Hallo buurvrouw, we zijn hier op zoek naar ons stiltegebied, kan het misschien wat zachter?’ kwam de les ten einde. Juf en ik stonden al weer kwiek op de benen, buurvrouw sliep nog wat verder.
‘Tot volgende week!’ riep ik bij het verlaten van de zaal.
Ik voelde me verlost van mijn herfstblues en eenmaal thuis stortte ik me fluitend op de bergen met vuile was en vaat.

door Anne-Rose Schwencke
21 november 2016

11209478_836957346393455_903231536902333945_n

 

 

 

 

 

Een gedachte over “Column – Uit het leven gegrepen


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*