Deel 4

Kerst 2016

Het is niet zo dat Carmen niet op de koffie wilde komen. Nee, ze belde me gisterochtend om te vragen of ik koffie had. Ze wilde graag haar verhaal van vorige week afmaken.

Ik moest haar teleurstellen, ben ziek. Ik heb afgelopen week drie dagen achter mijn oudste dochter aan door Londen gesjokt, als ware ik de moeder van Laura Ponticorvo. Voor wie niet weet wie Laura Ponticorvo is, zij vlogt over alles wat mooi (en lelijk) is. Haar moeder is regelmatig te zien in haar vlogs en lijkt op hondje Trudie van Theo en Thea, vooral wat betreft haar scheve wenkbrauwen.

Enfin, mijn dochter, eenentwintig lentes jong, heeft me alle hoeken van de stad laten zien terwijl ik reeds voor vertrek voelde dat de griep zich in mijn lichaam genesteld had. Ik liet mij echter niet kennen, trok mijn ene wenkbrauw nog maar eens op en zei steevast: “Het gaat prima met mij. Waar gaan we nu naartoe?”

De laatste nacht in het hotel heeft me de das omgedaan. Er was een bruiloft (met muziek) in het chique hotel waar wij verbleven, vlakbij Bond Street. Het feest vond plaats in de kelder van het hotel en wij sliepen op de vierde verdieping maar daar hielden de bass en de drummer geen rekening mee. Ik zei dat het mij niet kon deren, ik zou toch wel slapen, feest of niet.
Maar mijn dochter, die allergisch is voor geluiden (van anderen), pakte om een uur of elf de telefoon en ik hoorde haar in perfect Engels vragen tot hoe laat dit feest ging duren?
Tot een uur was het antwoord.
“Je betaalt toch om te slapen, toch niet om een nacht wakker te liggen van de herrie van anderen?” zo lichtte ze haar telefoontje toe.
Ik kan nog veel van haar leren.
Zij drukte haar oordoppen nog wat steviger in en ik draaide me al hoestend nog maar eens om.

Om half een schrok ik wakker. Het leek wel of Robbie Williams recht voor onze deur stond te zingen. Even later sloten ook de Spice Girls aan. Om drie uur werd het stil.

Die morgen trokken wij nog eenmaal door de straten van Londen, thank God voor paracetamol.

Tegen de avond vlogen we terug naar huis. Als kind van deze tijd was mijn dochter allereerst bang voor een aanslag op het vliegveld vanwege het grote aantal bewakers en politieagenten aldaar en gedurende de vlucht om neer te storten. Ik kon niet meer, had het benauwd, had last van opvliegers of koorts en was de algehele uitputting nabij.

Gisteren toch maar even langs de dokter: “U heeft longontsteking. Ik schrijf een kuurtje voor en wat puffers. Hoop voor u dat het met de kerst weer wat beter zal gaan.”

Ik keek wat droevig uit het raam. Geen sneeuw, met kerst ziek op de bank. 
Aan de overkant zag ik een uitbundig versierd raam; lichtjes, papieren kerstmannen, een zeemeermin met kerstmuts en overal plukjes witte watten.

Merry Christmas!

Wordt vervolgd

Door Anne-Rose Schwencke

 

2 gedachten over “Over buren en zo

  • Herman Smies

    Een leuk verhaaltje, net lang genoeg.
    Maar nu zie ik dat dat dit al deel 4 is.
    Ik heb er een paar gemist.

  • Ingrid Tijhuis

    Heerlijk verhaaltje voor de beelddenkers onder ons. Ik zie het weer helemaal voor me. Dank je Anne-Rose voor de lach op mijn gezicht


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*