“De ‘zoveelste feministische golf’ is er een van ijdeltuiten, vindt Liesbeth Wytzes. Gelukkig zijn er massa’s vrouwen die gewoon zwijgzaam, rustig doorwerken”

“Met het feminisme is het net als met sommige mode-items: de eerste keer had je er al geen zin in, en als ze dan voor de tweede of, God verhoede, derde keer langskomen, zakt de moed je diep, diep in de schoenen. Ik denk hier aan broeken met hoge taille en wijde pijpen, schoudervullingen, plateauzolen, de kleur paars, vleermuismouwen. In modeblaadjes lees je dan dat er een contemporaine twist aan is gegeven, maar geloof dat niet. Het is hameren op hetzelfde aambeeld.

Alles wijst erop dat we aan het begin van de zoveelste feministische golf staan. Alleen is het deze keer volstrekt onduidelijk waarover het gaat. Zo las ik onlangs een betoog in Vrij Nederland van een jonge feminist genaamd Simone van Saarloos. Zij staat in een traditie van mooie blonde meisjes die om die reden op het omslag van een blad staan, of het nu Vogue of Vrij Nederland is. Of zelfs Libelle. Dat verkoopt, denkt de bladenmaker. Het gaat niet zozeer om hun verhaal als wel om hun gezicht. Van Saarloos maakt die aantrekkelijkheid nog wat groter door ‘ik ben mijn borsten’ te roepen. Ja, sinds René Descartes is de wereld er niet veel op vooruit gegaan. Die dácht tenminste nog.

Aan het betoog van Van Saarloos (23) is werkelijk geen touw vast te knopen. Een iets oudere feminist als Myrthe Hilkens (34), op wie ook het nodige is aan te merken, schreef tenminste nog een boek over wat zij ‘pornoficatie’ noemt, gebaseerd op het idee waarmee je het wel of niet eens kon zijn. Maar ‘fenomenaal feminist’ Van Saarloos schrijft vooral over… uh… tsja… nou… zichzelf? Ik heb best veel geleerd op school en zeker daarna in the school of life, maar van dit betoog, doorspekt met interessante termen als ‘genderstereotiepen’ en ‘naturalistisch determinisme’ kon ik geen chocola maken. Volgens mij gaat het eigenlijk alleen maar over de schrijfster zelf, die heel erg boos is, terwijl nergens uit blijkt dat wie dan ook haar ooit een strobreed in de weg heeft gelegd, of haar in enig opzicht heeft beperkt – misschien had dat juist wat meer moeten gebeuren.

Dit is misschien typisch voor de generatie IK, geboren tussen 1980 en 1994, maar ik zou het eerder egofeminisme willen noemen. De al wat oudere Amerikaanse feminist Naomi Wolf (50), die het voor elkaar kreeg een brabbelboek te schrijven over haar vagina (Vagina: A New Biography) is de leider van dit feminisme dat totaal in zichzelf gekeerd is en alleen geboeid naar de eigen navel (en lager) staart. Van Saarloos breekt zich het hoofd over de vraag of ze nu wel of niet wijdbeens kan zitten en waarom dan niet. Tsja. Doe het lekker, of niet, maar zeur er niet over.

emili-1909

Ouderwets feminisme, waarmee bijvoorbeeld het vrouwenkiesrecht werd veroverd, had te maken met opoffering en met, nog moeilijker, zelfopoffering. De Britse suffragette Emily Davidson stierf in 1913 toen ze bij een actie tijdens de paardenraces op Derby door het paard van koning George V werd vertrapt. Andere vrouwen gingen in de gevangenis in hongerstaking. Dit alles voor hun ideaal.

In het moderne feminisme doen vrouwen het andersom. Zij gebruiken een ideaal om zichzelf te promoten. Zo is er een generatie ontstaan van mondige vrouwen van wie je niet weet wat ze nou willen, behalve dan aandacht. Een artikel als dat van Van Saarloos gaat alleen maar over Van Saarloos. Wat de schoolpsycholoog tegen haar zei. Dat ze de androgyne popster Marilyn Manson zo goed vond. Dat zij haar borsten ‘is’ omdat zij zich daarmee ‘in de wereld bevindt’ – zulks in tegenstelling tot je brein zijn, dan ben je kennelijk elders aanwezig.

Zo is het feminisme langzamerhand een heel sleets karretje geworden om mee naar een onduidelijke toekomst te rijden. Gelukkig maar dat er massa’s vrouwen zijn die niets willen weten van fenomenologie, gender, rolmodellen en identiteit als contructie. Zij werken rustig door en doen meer voor het feminisme, als dat nog nodig is, dan egocentrische ijdeltuiten uit een of andere feministische golf.”

liesbeth-wytzes[Een artikel uit Elsevier Juist van Liesbeth Wytzes]

 

 

 

 

2 gedachten over “Moderne feministen zijn ijdeltuiten

  • cornelia31

    Zelf denk ik dat allebij leuk en zinnig is, zij die zichzelf willen profileren als een heel vrouwelijk symbool, met borsten benen en wat er nog meer geshowd wordt, en zij die rustig door werken en toch wel aan bod komen op een andere manier..beide zijn eigen aan de vrouwen die het zowiezo verdienen om hun recht te hebben,gelijkberechtigd dus.!
    Groetjes Cornelia 31.

  • Jm17

    Straks krijg je hier ook nog van die soccerwifes die in hun villa op hun superdure computer zwervers gaan vertellen dat ze “hun privilege moeten checken”…


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*